الغدير جلد ۱۱ علامه شیخ عبدالحسین احمد امينى نجفی (ره) ترجمه محمد رازي - ۳ - روزي نمايد او را بفرستد براى راه برى بر زائران امام سبط پيامبر حسين عليه السلام و كشتن ايشان. پس چون او بدنيا آمد و بحد رشد رسيد او را براى اداء نذرش فرستاد و چون او به نواحى مسيب كه در نزديكى كربلاء است رسيد در كمين آمدن زوار نشست پس خواب بر او غلبه كرد و قافله و كاروان زوار گذشت پس بر او گرد و غبار زوار رسيد. پس در خواب ديد كه قيامت برپاشده و فرمان آمده كه او را باتش اندازند و لكن آتش او را براى آن غبارپاكى كه بر او رسيده نمى سوزاند پس ازخواب بيدار شد در حاليكه از آن قصد بدش برگشته و همانجا توبه كرد و محبت و ولايت خاندان پاك پيامبر" ص" را بدل گرفت و ترسناك بكربلا و حاير شريف حسينى فرود آمد و ميگويند در آنوقت دو بيتى سرود كه آنرا شاعر مبتكر حاج مهدى فلوجى متوفى 1357 تخميس نمود و آن دو بيت با تخميسش اينست: مى بينيم تو را سرگردان و حيران كه تو را شك پر كرده و هوى تو را پراكنده و پريشان نمود و تو بين بين قرار گرفته اى. پس دلت را پاك كن و چشمت را باستعانت از خدا روشن نما و اگر نجات و رستگارى ميخواهى پس زيارت كن حسين را. " تا آنكه خدا را با روشنى چشم ديدار كنى " هر گاه فرشتگان از تو قصد و عزيمتى بدانند كه قصد زيارت او را نموده اى مى نويسند تو را جدا. و آتش دوزخ حتما بر تو حرام شود زيرا كه آتش لمس نمى كند و نمى سوزاند جسمى را كه " بر او غبار زائرين حسين عليه السلام باشد " وى خوى خود را در دوستى خاندان رسالت پاك و خالص كرد تا به عنايت و الطاف خاصه از طرف اهل بيت عليهم السلام رسيد. پس در كتاب" دار السلام" علامه نورى ص 187- از كتاب" حبل المتين در معجزات اميرالمومنين عليه السلام" تاليف سيد شمس الدين محمد رضوى نقل نموده كه ترجمه شده چون داخل حرم مقدس حسينى شده قصيده در مدح آنحضرت سروده و براى آنحضرت خواند و در بين خواندن يكى از پرده هاى درب حرم از طرف آن حضرت بر شانه او افتاد پس از آنروز به خليعى يا خلعى موسوم شد و وى تخلص ميكرد در شعرش بخليعى يا خلعى. و در دار السلام صفحه 183 از حبل المتين ياد شده از ملا محمد جيلانى نقل نموده كه ميان او و ابن حماد شاعر مفاخرتى جارى شده و هر كدام خيال ميكرد كه مديحه او درباره اميرالمومنين على عليه السلام بهتر از مديحه ديگريست پس هر يك قصيده اى بنظم آورده و در ضريح مقدس علوى انداخت تا اينكه امام عليه السلام قضاوت فرمايد درباره اشعار آنها پس قصيده خليعى بيرون آمد در حاليكه بر آن باب طلا نوشته بود " احسنت " آفرين خوب گفتى و بر قصيده ابن حماد مانند آن بآب نقره نوشته بود، پس ابن حماد ناراحت شد و خطاب به اميرالمومنين عليه السلام نمود كه من دوست قديمى شمايم و اين تازه در زمره دوستان شما وارد شده سپس حضرت امير المومنين عليه السلام را در خواب ديدكه به او ميفرمود: براستيكه تو از ما هستى و او تازه بما رسيده و ولايت ما را پذيرفته پس بر ما لازم است كه او را رعايت كنيم ". و از اشعار " خليعى " در سوگوارى حسين نواده پيامبر سلام الله عليه ابيات زير است :چه پوزشى براى تخته جگر است كه آب نشود و چه عذرى براى دليست كه در آن آتش زبانه نكشد. : و كدام دليست كه از درد غصه گرفته نمى شود و كدام ديده ايست كه اشكش جارى نشود. : و حال آنكه پسر دختر پيامبر در روى زمين سوزان افتاده و پيشانيش خاك آلود شده. : در اطراف او از برادرانش و بستگانش جوانانى و پيرانى كه دستهاى مرگ آنها را بزمين افكنده است. : و ناموس پيامبر گريان از داغ جوانان و عزيزان خود در حالى كه نقاب و روبندشان را غارت كرده اند. : اين يك صدا ميزند برادر و آن ديگرى ميگويد اى پدر و حال آنكه او ديده اش باز و جواب نمى دهد. : آه و اندوه قلبم كه كودكش در روى دستش جان ميداد و گلوگاهش از خون رنگين بود. : افسوس دلم براى خواهر او زينب كه يتيمان راپناه مى داد و اشكش جارى بود. : و آه اندوه قلبم براى فاطمه كه از ترس اسارت بيمناك بود و قلبش ميطپيد. : دلم سوخت براى ام كلثوم و گونه هاى او كه از گريه زارى مجروح شده بود. : و او فرياد ميكرد که اى يگانه من واى برادر من و اى فرياد رس من مصائب مرا از پاى درآورد. : سپس به پيامبر شكوه ميكرد در حاليكه اشك ديده اش در رخسارش سرازيربود. : اى جد بزرگوار ما كاش ميديدى ما را كه اسير گشته ايم در كربلاء و گرفتاريها ما را فرا گرفته. : اى جد بزرگوار آن نصايح و سفارشات و اين ترغيب شما فايده نكرد بر مردم. : اى جد بزرگوار سفارش شما را درباره خاندانت نپذيرفتند و به تنهائى و غربت حسين تو ترحم نكردند. : صبح ميكند منكر دور از حق كه بايشان نزديك ميشود و آنكه بحق نزديك است دور ميگردد. : جد بزرگوار كجائى تا ببينى كه حسين تو كشته و على بن الحسين بسته بغل و كتك خورده است. :نميبينى كه پسر دخترت فدا شده و برهنه بر روى زمين افتاده و ردائش را بغارت برده اند. : ايكاش ميديدى ما را كه اسير شديم بخوارى بين دشمنان كه دلشان بر ما سنگ شده. : ايكاش ميديدى ما را فرسوده و اندوهگين كه نمايان شده از ما چهره هائيكه محفوظ بود و گريبانهاى چاك شده را. : پدرم بفداى پاكانيكه بر شتران بى جهاز بسته و بين مردم ميگردانيدند. : پدرم بفداى سر فرزند فاطمه كه بر نيزه سر او را برداشتند در برابر ديده هاى مردم. : اى پسر پاكيزه ترين مردم از جهت اصالت بر مانند تونيكو است گريه و ناله كردن. : اين مژه هاى چشم من بسبب مصيبت شما زخم است و قلب من براى آنچه مبتلا شدى محزونست. : كجاست قلب مجروح ريش و آنكه خاطرش فارغ باشد و كجاست حق دار و كجاست شاك و مردد. : نيست در اينجا براى من خوشى و حال آنكه لب خندان گوهرين تو مورد اصابت چوب خيزران شد. : ايكاش من قربان تو ميشدم اگر ميشد بنده فداى آقاى ارجمند و اصيل شود. : تير ستم آنهائيكه بتو اصابت كرد تير كارگرى بود. : ظاهر كردند درباره تو كينه بدر را و از جلوتر براى هدايت خوانده شدند پس اجابت نكردند. : اى فرزند احمد بمدح و ثناء شما قلب" خليعى" زنده و بسيار خوش است. : چگونه است شكيبائى كسيكه دوستى و محبت خاندان پيامبر را واجب ميبيند و حال آنكه ميراث شما" فدك" غصب شده است. : شمائيد حجت خدا بر مردم و شما مطلوب طالبين و محبوب محبين هستيد. : بولايت شما و كينه و نفرت از دشمنان شما اعمال قبول و گناهان آمرزيده خواهد شد. : به مدح و ثناء شما سياه و تيره شود چهره ناصبين شما و دلهايشان از ناراحتى پاره گردد. و براى اوست كه خدايش رحمت كند ابيات زير : ناله و فرياد كرد بالاى شاخه ها از آنكه از دست داده مر قرين خويش را. : پس اشك ريخت ابرهاى مژگانهاى من و تكان داد اندوه مرا. : نوا خواند نبود اندوه او اندوه من و چون ناله من ناله نكرد. : نه و نه گفتم به او اى پرنده كمك كن مرا بنوحه سرائى. : نيست اندوه كسيكه ازخوشحالى گريه ميكند مثل اندوه كسى كه گريه كننده از غم و غصه است. : سزاوار است مرا كه بجاى اشك سيل آسا خون گريه كنم. : براى غريبيكه از خانه آواره بدون يار و ياور بود. : براى خاك آلوده گونه ايكه چهره اش خونين و پيشانيش شكسته است. و از شعار اوست: اى فرزندان طاها و ياسين و حم و نون. : بشما پناه آورده ام از شر حوادثيكه عارض من ميشود. : پس هر گاه ترسيدم پس شما براى نجات من مانند كشتى هستى. : و بر شماست سنگينى ميزان اعمال و شمائيد كه مرا نجات مى دهيد پس محشور نمائيد بنده خود" خليعى" را در طرف راست و اصحاب يمين. : و بپذيريد مدحيكه عالى تر از در ارزنده است. : اى پرده داران خدا و حمايت شده از بدگمانى ها. : درباره تو مدارا كردم با مردميكه قصد داشتند كه مرا بكشند : و من متحصن شدم و محكم گشتم بگفته عالم راستگو و امينى. : كه فرمود تقيه كنيد كه تقيه دين پدران من و دين منست. : و باوصاف تو قصد كردم سخنم و اشتياقم را. : و بمدح تو آشكار كردم ظاهر و باطنم را. : وكافيست براى من علم تو كه شاهد راز درونى و نهفته من است. : و پناه ميبرم بر خدا كه اعتراض كنم از ريسمان محكم خدا. : و مساوى و برابربدانم بين كثير الفضل و فاقد فضل و متهم را : يكسان بدانم ميان كسيكه ميگفت" اقيلونى" مرا واگذاريد و كسى كه ميگفت" سلونى" از من بپرسيد. رثاءا و درباره قهرمان شجاع بنى هاشم شهيد مسلم بن عقيل" سلام الله عليه" : آيا براى مسلم بن عقيل قاصدمرگ برخاست وقتيكه اشك شيعيان سرازيرشد. : آقائيكه ولى و امامش او را خواند پس اجابت كرد دعوت او را بگوش شنوائى. : حفظ كرد دوستى را براى صاحب خويشاوندى پس برگزيد شرافتى را بر اهل و پيروان خود. : بفدا شوم مرد آزاد پاك پاكيزه ايكه داراى عزم راسخ و همواره ساجد وراكع بود. : بفداى شجاع دلير بزرگواريكه بسيار وفا داشت. : افسوس و اندوه براى مسلم در حاليكه نيزه ها او را ناراحت ميكرد و از او بيقرارى و ترسى ديده نمى شد. : تا آنگاه كه بر او غلبه كرد باندهاى بد نام بعد از ميدان كارزار و نزاع طولانى. : آوردند او را نزد" ابن زياد" ملعون پس بخشم درآورد ابن زياد را بسخنى كه از قلب محكم و شجاع تراوش ميكرد. : و وصيت نمود بابن سعد باهستگى ولى او به بدجنسى وصيت او را فاش نمود. : و بدن بى سر او را از بالاى قصر شوم بزير انداختند در حاليكه روح او به تهليل و تكبير گويا بود كه گوشها ميشنيد ذكر او را. : افسوس براى شمشيرى از شمشيرهاى محمد كه شكستگى لبه او از كارش انداخته بود. : افسوس باميخته شدن آب آشاميدنش بخونش، افسوس به افتادن دندان براق او. :افسوس بر او كه بالاى خاك افتاده بود در حاليكه پيشانى خونين و دنده هاى او خورد شده. : آقاى من اى پسر عقيل روز تو قرار دهنده دلهاست هدف دردها و المها. : سيراب كند اشك ها باقيمانده هاى خانه تو را و ببارد باران بر خانه هاى نو و جديد تو. : سيراب كند هانى بن عروه را باران زياد پس گوش فرا داد به صداى خواننده اى كه او را فرا خواند. : اى آقايان از روزيكه دستم رسيد به ايشان نگهدارى و رعايت ميكنم شما را. : غلام شما" خلعى" داستانش را بشما عرض ميكند از زهر" دشمنان" كه عقرب صفت و مار صفتند. مطلع شدم كه براى" خليعى" قصائد بسياريست كه تمامش در مدح و رثاء خاندان پاك پيامبر" ص" كه اگر جمع شود ديوان بزرگى خواهد شد و بر تو است كه فهرست آنرا كه در مجموعه هاى مخطوطه نجف اشرف و كاظمين مشرفه يافت ميشود مطالعه نمائى. مطلع قصيده ها
لم ابك عافى دمنه و طلول | و شموس ركب آذنت برحيل
گريه نكردم بر ويرانه خانه ها و چهره درخشان مسافريكه اعلان كوچيدن نمودند.
اضرمت نار قلبى المحزون | صادحات الحمام فوق الغصون
افروخت آتش دل غمگين من را آواز پرنده گان كه بالاى شاخه ها بودند.
طلاب العلى بالسمهرى المقوم | و ضرب الطلى مرمى الى كل مغنم
طلب كردن مقام عالى را بشمشير راست برنده و زدن گردنها راهيست براى رسيدن بهر غنيمتى.
جعلت النوح فى عاشور دابى | فزاد اليم وجدى و التنائى
قرار دادم ناله و نوحه سرائى كردن رادر عاشوراء عادت خودم پس افزود درد حزن و اندوه مرا.
يا عين بالدمع الغزير | جودى على الطهر المزور
اي چشم باشك فراوان ببار بر آقاى پاكى كه زيارت ميشود
ارقى لابن النبى | لا لبرق حاجرى
بيخوابى من براى فرزند پيامبر است نه براى برقى كه ميزند در منزل حاجيان
عرج على ارض كربلا | و امزج الدمع بالدماء
برو بر زمين كربلا و آميخته كن اشك ديده ات را بخون دلت.
ذكرت المصارع فى كربلا | فزاد بقلبى عظيم البلاء
متذكر شدم گشته گاه در كربلا را پس افزود بقلبم بزرگى مصيبت
الحاظ ساكنه الخبا | فتكتك ام مقل الطفاء
آيا نگاه آنزن خيمه نشين تو را كشت يا چشمان آهوان.
فرط وجدى قد حلالى | مالعذالى و مالى
زيادى خوشحالى من وقتش رسيد چه ميخواهند سرزنش